عشــــــــــــــــــــــــــــق

اي آشنا مي بيني قلبم شكست

باقيمانده محبت را ازمن گرفتند

دنياي احساسم خرابي دلگيري شد

خانه ي دل را گرفت گرد باد ماتم

بر قلب پر دردم نفس تازه اي ندميد

و فرياد دلم در سكوت آواره شد

گرمي محبتي نبود و پرنده اي كه پرواز كرد

و تن سردم به جاي قفس

مرهم نبود و از دردها بي حس گشتم

غريبي غمي كه مهمان دلم شد

باز سكوت ،باز درد

و من همان غريبي، كه بودم

اونی که دوسش داری بهش نگو دوسش داری
میره و تنهات می زاره
اگه باور نداری بهش بگو دوسش داری
میره رو دلت پا می زاره
آره می دونم عاشقشی عاشق اون نگاهش
آره می دونم دربه دری تا ببینیش باز دوباره
منم یه روزی مثل تو عاشق بودم تا پای جون
عشقمو فریاد زدمو دربه دری شدم نگو
رفتش و تنهام بزاره روی دلم پا بزاره

قلب منو سوزوندو رفت ...
رفتو با دیگری نشست،رفتو با دیگری نشست

 آشتــــــــي

قهر مكن، ‌اي فرشته روي دلارا

ناز مكن ، اي بفشه موي فريبا

بر دل من ،‌ گر روا بود سخن سخت

از تو پسنديده نيست ،‌ اي گل رعنا

شاخه خشكي به خارزار وجويدم

تا چه كند شعله هاي خشم تو با ما

طعنه و دشنام تلخ ، ‌اينمه شيرين ؟

چهره پر از خشم و قهر ، اينهمه زيبا ؟

ناز تو را مي كشم به ديده منت

سر به رهت مي نهم به عجز و تمنا

از تو ، ‌به يك حرف ناروا نكشم دست

وز سر راه تو دلربا نكشم پا

عاشق زيبائيم اسير محبت

هر دو به چشمان دلفريب تو پيدا

« از همه باز آمديم و با  تو نشستيم »

تنها ، تنها ، به عشق روي تو تنها !

بوي بهار است و روز عشق و جواني

وقت نشاط است و شور و مستي و غوغا

خنده گل را ببين به چهره گلزار

آتش مي را ببين به دامن مينا

ساقي من ! جام من ! شراب من ! امروز ....

نوبت عشق است و عيش و نوبت صحرا

آه ،‌ چه زيبا از تو جام گرفتن

وز لب گرم تو بوسه هاي گوارا

لب به لب جام و سر به سينه ساقي

آه ، ‌كه جان مي دهد به شاعر شيدا

از تو نشستن بهار را به تماشا

« فردا ،‌فردا » مگو ،‌ كه من نفروشم

عشرت امروز را به حسرت فردا

بس كن ! بس كن ! ز بي وفائي بس كن

بازآ ، ‌بازآ ، به مهرباني ، ‌بازآ !

شايد با اين سرودهاي دلاويز

بار دگر ، ‌در دل تو گرم كنم جا

باشد كز يك نوازش تو ، دل من

گردد امروز چون شكوفه،‌ شكوفا !

                                                                                                                                               فريدون مشيري‌

دستهاي تو !!!

 دلم مي خواست پنجره اي بودم

 تا بوسيله دستهاي گرم

 و زيباي تو در زمستان سرد

 خاطره ها باز مي شدم .

يا در غروبي دل سوخته دستهاي

لطيف تو بر روي

 صورت شفاف و بي رنگ

 خود احساس مي كردم .

دلم مي خواست پرونده اي بودم

 تا نامه رازهاي خود را

بر پايم مي بستي و براي من

 آرزوي خوشبختي مي

 كردي و يا بر سرم دستي

از روي لطافت و مهرباني

مي كشيدي ، تا دردهاي دل زخمي

 و مجروحــــم را به

فراموشي بسپارم

امّا افسوس ....

من يقين دارم كه برگ ،

 كاين چنين خود را رها كردست در آغوش باد ،

فارغ است از ياد مرگ !

 آدمي هم مثل برگ ، مي تواند زيست بي تشويش مرگ ،

 گر ندارد همچو او آغوش مهر باد را ،

مي تواند يافت لطف :

«هر چه باداباد را »

فريدون مشيري

يادم آيد تو به من گفتـــــــي :

از اين عشــــــــــق حذر كن

لحظه اي چند براين آب نظـــــــــر كن

آب آئينه عشــــــــــق گـــذران است

توكه امروز نگاهت به نگاهـــــــي نگران است

باش كه فردا دلت با دگـــــــــــران است

تا فراموش كني چندي از اين شهــــــر سفر كن

با تو گفتم :

حذر از عشــــــــــق ؟

ندانم

سفر از پيش تو هرگــــــز نتوانم 0000000000000 نتوانم

روز اول كه دل به تمناي تو پرزد

چون كبوتــر لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدي ، من رميدم ، نه گسستم

باز گفتم كه :

تو صيادي و من آهوي دشتم

تا به دام تو افتادم همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشــــــــــق ندانم 000000000000. نتوانم

اشكــــي از شاخه فروريخت

مرغ شب ، ناله ي تلخــــــــي زد و بگريخت

(كوچه ، فريدون مشيري )

می روم خسته و افسرده و زار
.....سوی منزلگه ويرانه خويش
...........به خدا می برم از شهر شما
..................دل شوريده و ديوانه خويش
می برم تا که در آن نقطه دور
......شستشويش دهم از رنگ گناه
...........شستشويش دهم از لکه عشق
..................زين همه خواهش بيجا و تباه
مي برم تا ز تو دورش سازم
.....ز تو ای جلوه اميد محال
...........می برم زنده بگورش سازم
.................تا از اين پس نکند ياد وصال
ناله مي لرزد. می رقصد اشک
.....آه. بگذار که بگريزم من
...........از تو ای چشمه زرين گناه
..................شايد آن به که بپرهيزم من
به خدا غنچه شادی بودم
.....دست عشق آمدو از شاخم چيد
...........شعله آه شدم. صد افسوس
..................که لبم باز بر آن لب نرسيد
عاقبت بند سفر پايم بست
.....می روم. خنده به لب. خونين دل
...........می روم از دل من دست بدار
....................ای اميد عبث بی حاصل

وقتی من حتی لیاقت ندارم محرم نگاهش باشم

 چگونه توقع دارم محرم رازش باشم.

از وقتی آخرین نگاهت را در ذهنم آرشیو کردم ،

 قلبم آلارم دلتنگی می دهد.

بعد از درد و دل کردن برای سیگار، او هم آتش گرفت و دود گریست.

 
اشکهای آسمان در برابر اشکهای من حرفی برای گفتن نداشتند.

امروز حتی سایه ام هم از من فرار کرد، امروز اینجا بارانی بود.

من با رویایت زندگی می کنم و رویا با من مدارا.

 

نیمه شعبان مبارک

فرسنگها را يكي پس از ديگري سپري كن

 تا به جاده اي برسي كه نور حقيقت آن جاده،

تو را به آن سوي سرزمين عشق و جاودانگي برساند

 آنگاه است كه به آرامشي اَبدي خواهي رسيد

من سرا پا خواهشم در آرزو گم گشته ام
پير فرتوتم كه دربار گنه آغشته ام
آخر پيري شد و نادم نگشتم من هنوز
روز روشن در دل تاريك شب سر گشته ام

   زندگی بلندی داره                  

پستی آن دوری از عشق است               

   وبلندی آن رسیدن به عشق

 انسانی که نه در پستی و نه دربلندی باشد

زندگِِِِِِِِِِِِی نمی کند

زندگی چرخش دستی است که از تو قف آن چیزی می ماند به نام عشق!!!

اگر در چهار راه زندگی سر گردان شدی

راهی را برو که نه تابلو داشته باشد

نه کسی در آن باشد که تو را گمراه کند

نه ماشینی که دود آن تورا راهی کند

نه نفسی باشد که با تو هم نفس باشد

ونه عشقی باشد که عشق خود را فراموش کنی

برگرد به راه اولت......

سکوتم سرایش است و گرسنگی ام ،سیری،در تشنه کامی ام آب گوارا و

 د رهوشیاری ام ،مد هوشی است.

در سوزش فراقم ،جشن وصال است ودر غربت و تنهایی ام ،دیدار یار،

باطنم پیدا و ظاهرم نا پیدا است

چه بسا از درد، دلم شکوه سر می داد در حالی که قلبم به این درد می نازید

 و چه بسیار می گریستم در حالی که دهانم به خنده گشوده بود.

 بارها به دیدار دوستی امید می بستم که در کنارم بود و چیزی را می طلبید م

که از سر   بیم وشب بی مهتاب رشته ی آرزوهایم را برگستره ی رویاهایم

 می پراکن در حالی که سپیده دمان آنرا گرد هم  می آورد در

آئینه یادم،بر پیکر خویش نگاهی

 افکندم و آنرا روحی از هم گسسته یافتم که فکر و اندیشه آن

.

و اكنون با تو بگويم كه كار با عشق چيست؟

                                      

                           

                             نه زبانم برای تعریف تو توانایی دارد

نه چشمهايم توان براي ديدنت دارد

نه دستهايم براي لمس کردنت تاب دارد

نه بازوهايم براي به آغوش کشيدنت دراز ميشود .

و نه عمري باقي ميماند تا تو را باز پيدايت کنم !

 

خواستم برای از دست رفتنت قطره ای اشک بریزم

                 ولی افسوس

تمام اشک هایم را برای به دست آوردنت ریخته بودم

                          تقدیم به دل شکسته گان

مطمئن باش و برو ضربه ات کاری بود  دل من سخت شکست

وچه زشت به من و سادگیم خندیدی

به من و قلبی پاک که پر از یاد تو بود

وبه یک قلب یتیم که خیالم می گفت:تا ابد مال تو بود

تو برو  برو تا راحت تر تکه های دل خود را آرام سر هم بند زنم.............

دوست دارم همچون شمعی در نگاهت آب گردم

در سکون شانه هایت تا قیامت خواب گردم

باز مهتاب بتابی بر شب تاریک وسردم

بانفسهایت دوباره تا سحر بی تاب گردم

عشق کهنه

دل ما دلواپست بود

اما تو نگاه نکردی...

من چی گفتم که تو این طور

به ما اعتنا نکردی!

کوله بار غم به دوشم

تو چرا صدا نکردی ؟

خار حسرت توی چشمام

تو به ما نگاه نکردی...

بار رنجی توی دستم

تو غمی دوا نکردی

عشق کهنه توی سینم

تو چرا وفا نکردی؟

ای صاحب صداقت چشمان بی گناه                  

                                                      ای کاش می گذشتم از اولین نگا ه

دیدم تورا داغ دلم باز شد

لعنت به توزما نه چرا

((آه،آه،آه))

عشق چه ساده شروع شد          پایان عشق ساده ولی نیست هیچ گاه

بعد از تو ای ستاره ی دنباله دار

((آه))

نفرین به کجا ستادگی این شب سیاه

آواره تر زباد شدم بعد از رفتنت

                                                     این شعرهای زخمی تاول زده گواه

مجرم منم ،قبول ولی آخر ای عزیز

                                                  کوه جز تو آدمی که نکردست اشتباه

                    هرچه می کشم از عشق می کشم

                   جز عاشقی برای مجازات من مخواه  

 زهي خجسته زماني که يار بازآيد

به کام غمزدگان غمگسار بازآيد

به پيش خيل خيالش کشيدم ابلق چشم

بدان اميد که آن شهسوار بازآيد

اگر نه در خم چوگان او رود سر من

ز سر نگويم و سر خود چه کار بازآيد

مقيم بر سر راهش نشسته‌ام چون گرد

بدان هوس که بدين رهگذار بازآيد

دلي که با سر زلفين او قراري داد

گمان مبر که بدان دل قرار بازآيد

چه جورها که کشيدند بلبلان از دي

تنهای تنهایم گذاشت ..کاش در تنها ترین تنهایت تنهای تنهایت گذارد

دوباره باز یک هیچ کس دوباره باز یک بی کس دوباره باز یک عاشق دوباره

باز یک معشوق دوباره باز یک قصه یک قصه ی واقعی تو خیالت بمونه که این

یک رؤیا نیست دوباره باز یک عاشق دوباره باز یک گیتار که داره باز میزنه با

 کمون چه و تار دوباره باز یک خسته با یک دل شکسته دنبال اون می گرده

دنبال یک عشق کهنه دوباره باز یک کوچه یک کوچه ی عاشقی که معشوق

ش گم شده تو کوچه قدیمی دوباره باز یک عاشق در جستجوی معشوق دوباره

باز ندیدن و دلتنگی های معشوق دوبار باز گشتن و اما اونو ندیدن تو کوچه های

شب سایه دیو و دیدن دوباره باز یک جنگ و دوباره باز یک مردی تو کوچه

های سنگی با آدمای رنگی دوباره هیچ کس شدن دوباره بی کس شدن به

خاطر معشوق دوباره در به در شدن دوباره زخم خوردن از کینه دشمنان به خاطر

عشقش که نباشه یک گناه برای حفظ اون عشق پاک عاشق دوباره رفت تو

خاک حالا دیگه معشوق نداره اونو به یاد این رسم این زمونه است چه بی وفا

 ست چه بی وفا ست حالا من به یاد اون عاشق تنها هی می زنم گیتار

زندگی چقدر قشنگه با تو حتی تو بیابون
با تو بودن چه قشنگه اونم حتی زیر بارون
من وتو منواین دستای لرزون تو واون نگاه معصوم
زیر بارون تو زیارتکده ی عشق با دوتا نگاه افسون
یه نگاه روی زمین ویه نگاه خیره به جاده
یه دل پر اضطراب ویه نگاه منتظربی تابه بی تاب
یه نفر مثل ستاره اون یکی ساده ی ساده

نگاهي دوختم در آيينه چه ناملموس

برايم غريبه  اين كيست ؟

اين كيست كه با چشمانش حرف مي زند با من

 تازه آمدي به جمع ما ؟ لب به سخن باز كرد

گفت كه اين تويي اين منم

راز۱:

راز عشق در تواضع است.این صفت نشانه ی تظاهر نیست بلکه نشان دهنده ی احساس و تفکری قوی است.

میان دو نفر که یک دیگر را دوست دارند. تواضع مانند جویباری آرام است که چشمه ی محبت آنها را تازه وبا طراوت نگه می دارد.

راز ۲:

راز عشق در احترام متقابل است.

احساسات متغیرند اما احترام دو طرف ثابت می ماند. اگر عقاید شریک زندگی  ات با تو متفاوت است با احترام به نظرهایش گوش کن. احترام باعث می شود که او بتواند خودش باشد.

راز۳:

راز عشق در این است که با زمانه کنار بیایید.

مایع عشقتان را طوری نگه دارید که بتوانید گودال هایی را که زندگی پیش پایتان می گذارد پر کنید.